بوکوفسکی: زیبایی به معنای رایج آن اصلاً وجود ندارد، به خصوص در چهره انسان... به آن باید گفت قیافه‌پردازی. کل قضیه به یک ترتیب ریاضی و خیالی از ریخت مربوط می‌شود. نظیر آنکه بگوییم: اگر دماغت خیلی بیرون نزده باشد نیم رخت از دو طرف مد روز می‌شود؛ اگر لاله‌های گوشت خیلی دراز نباشند؛ اگر مویت خیلی بلند نباشد... این‌ها توهمی است برای همسان‌سازی و هم شکل کردن. مردم فکر می‌کنند که بعضی از چهره‌ها زیبا هستند در صورتی که اگر درست توجه کنیم، در ارزیابی نهایی خلاف آن ثابت می شود. مثل پیدا کردن معادل برای صفر در ریاضی. «زیبایی واقعی» بی‌شک با شخصیت انسان بروز می‌کند و ربطی به ریخت ابروهای فرد ندارد.  در موارد بسیاری به من گفته‌اند که چهره زنی زیباست ولی مرده شورش ببرند... مثل آن بوده که به یک ظرف سوپ نگاه کرده باشم.

شاعری با یک پرنده آبی/ چارلز بوکوفسکی/ ترجمه مجتبی ویسی/نشر ثالث