تقصیر درخت ها نیست
اگر دهانت بوی علف می دهد
همیشه به وقت خداحافظی
از تنت
به جای دست
گل سرخ به من می روید

بوی برف
ردپایی نداشت
تو آن قدر دور رفتی
که آهسته
آهسته
قسمتی از شب شدی
بعد از تو
هر چه افتاب خود را تکه تکه کند
هیچ جای این زمین گرم نخواهد شد

قبرستان مست کرده
زیر گریه می زند
دریا می شود
به پای ما می افتد

قبرستان
با آخرین سنگ به آشپزخانه رسیده
و ساق های خیس مادر
به فکر زمین است
که ما
هر چه زیر پایش را کندیم
بهشت پیدا نشد

در نبود تو
ناگهان آن قدر بزرگ شدیم
که از کوهستان
صخره به دوش برگردیم
زیر لب بگوییم:
باران همیشه
فردای آخرین روز می بارد
باران همیشه
شبیه تو می آید