جامعه کهنه

سرگیجه های بی نام و نشان

علی چنگیزی

مجموعه داستان «از چهارده سالگي مي ترسم» نوشته «حسن محمودي» هشت داستان کوتاه دارد و به تازگي از سوي نشر چشمه منتشر شده است. هشت داستان اين مجموعه از نظر کيفيت روايت، زبان و فضا در يک سطح هستند. از اين نظر مي توان مجموعه داستان «از چهارده سالگي مي ترسم» را مجموعه يي يکدست به حساب آورد. در اين مجموعه داستان الگوهاي واقع گرايي با خيال، وهم و عناصر روياگونه و گاهي سحرآميز درهم آميخته اند و رويا و واقعيت چندان در هم جوش خورده اند که خيالي ترين وقايع جلوه يي طبيعي و واقعي پيدا کرده است. اتفاقاتي که در تک تک داستان هاي کتاب رخ مي دهد حوادثي نيستند که با «منطق» و «عقل» بشود شرح شان داد يا توجيه شان کرد...

یادداشت یوسف علیخانی از دیدارش با مهدی سحابی...اینجا

سعی کرده ام زندگی خوبی داشته باشم. درس خواندم. نوشتم. کتاب خواندم. به دنبال یک زندگی کلاسیک بودم. که نشد.گاهی -و فقط گاهی- به آرزوهایم رسیده ام و بیشتر نرسیده ام. یا بدتر از آن انقدر عاقلانه به زندگی نگاه کرده ام که قید آرزو کردن را هم زده ام. دوستانی را از دست داده ام و دوستان دیگری پیدا کرده ام. زندگی همین است. معنی اش از دست دادن است. من هم خیلی چیزها را از دست داده ام و چیز خاصی هم به دست نیاورده ام. گاهی تلاش برای بهتر زندگی کردن هم فایده ندارد. این واقعیت تلخ اینجا بودن است. بعضی چیزها- خیلی چیزها- اختیارش از دست ما خارج است. باید تماشا کنی و فقط تماشاگر خوبی باشی. می دانی که چیزی دارد از دست می رود. اما باز چاره یی نداری جز تماشا کردن. با این حال گاهی فکر می کنم، در این چند صباح، به کسی بد کرده ام؟ شاید آره و شاید هم نه. شاید بیشترین کسی که در حقش بدی کرده باشم. خودم باشم و خودم... زندگی همین است. نیست؟